Het lijkt wel of er een vloek rust op mijn VIA cursus. Vorige keer stond ik niet op de lijst, nu had ik problemen met het openbaar vervoer. Wat wordt het de volgende keer????
Het was maar goed dat ik extra vroeg thuis was vertrokken, ik wilde nog even wat eten in de Arnhem, want anders was ik flink te laat geweest. De bushalte waar ik op wilde stappen was namelijk tijdelijk buiten gebruik. Vanaf vandaag!! Dus ik verdergelopen naar de volgende, maar die was ook tijdelijk opgeheven. Dus moest ik teruglopen naar een andere bushalte en die bus reed echt net voor mijn neus weg. Moest ik dus weer een kwartier wachten. Uiteindelijk was ik na een klein uurtje op het station. De trein had gelukkig geen vertraging en al met al was ik toch nog op tijd in het hotel. Gelukkig!!! Het eten werd snel een tosti, ook lekker, maar ik baalde er wel van …
De bijeenkomst was erg interessant. Vandaag hebben we het gehad over de adoptiekinderen en hun levenslijn. En een adoptiemoeder vertelde haar ervaringsverhaal.
Voordat je adoptiekindje naar Nederland komt heeft hij/zij natuurlijk al heel veel meegemaakt. Tijdens de zwangerschap, de geboorte en de eerste levensjaren. Deze ervaringen zijn voor elk kind anders en uniek. Maar bij alle kinderen geldt dat het invloed heeft op de rest van zijn/haar leven. Een kindje wat tijdens de zwangerschap chronisch ondervoed is geweest, ontwikkelt zich anders dan een kind dat wel genoeg voeding heeft gehad. Een kindje waarvan de moeder tijdens de zwangerschap in een erg stressvolle situatie heeft gezeten maakt een andere start dan een kind waarvan de moeder heeft kunnen genieten. Zo kan ook de geboorte traumatisch zijn geweest of juist niet. Een kind dat na de geboorte meteen in een pleeggezin wordt geplaatst en daar opgroeit tot zijn derde en dan geadopteerd wordt, heeft geleerd zich te hechten en kan zich ook makkelijker aan de nieuwe situatie aanpassen dan een kind dat al vier scheidingen heeft moeten verwerken. Van biologische moeder naar oma, van oma naar kindertehuis, van kindertehuis naar pleeggezin en van pleeggezin naar de adoptieouders. Zo’n kind heeft namelijk niet geleerd zich te hechten. Eigenlijk heel logisch als je er over nadenkt, maar vaak sta je er gewoon niet bij stil.
Ik dacht eerst ook dat hoe ouder een kind is, hoe moeilijker het hechtingsproces en de aanpassing is, maar dat blijkt uit de ervaringen van meerdere adoptieouders dus niet te kloppen. Het gaat om het aantal scheidingen en niet om de leeftijd. Wat het kind allemaal heeft meegemaakt en niet de tijd dat hij/zij dat heeft meegemaakt.
De levenslijn van een adoptiekind is dus heel belangrijk. Helaas is lang niet altijd alles van die levenslijn bekend. Maar gelukkig wel veel. Vaak vanaf de tijd dat ze in het kindertehuis zijn gekomen of in het pleeggezin hebben gewoond. Alles wat een kind heeft meegemaakt verklaart zijn/haar gedrag nadat hij/zij in het gezin gekomen is. En als je daar bij stilstaat, snap je het kind een stuk beter en kun je ook beter reageren.
Om beter te kunnen begrijpen wat een kind allemaal meegemaakt kan hebben in de periode na zijn geboorte, hebben we een aantal filmpjes gezien van kindertehuizen in China, Haiti, Taiwan en Ethiopie. Bij alle filmpjes viel hetzelfde op:
Weinig tot geen persoonlijke aandacht. Niet uit onwil, maar uit onmacht. Als je met twee mensen 20 kinderen moet verzorgen, heb je geen tijd om gezellig te spelen enz.
Weinig tot geen prikkelingen / stimulans. Uit veiligheidsoverwegingen liggen kinderen veel in hun bedjes, hebben ze nauwelijks speelgoed (ook vanwege armoede natuurlijk) en ook hiervoor ontbreekt de tijd.
Heel belangrijk om te weten, want wij overvoeren zo’n kindje natuurlijk heel gauw met allerlei leuke speeltjes, kleurtjes, knuffels enz. Ook hierin moet je rustig opbouwen en aansluiten bij het kind. Wat is hij/zij gewend, wat is zijn/haar ontwikkelingsniveau enz.
De adoptiemoeder heeft anderhalf uur verteld. Zij en haar man hebben drie kinderen tegelijkertijd uit Colombia geadopteerd. Een broer en twee zussen. De jongen was bijna 7, het oudste meisje 5 en het jongste meisje negen maanden oud toen ze werden overgedragen. Zij hebben bewust voor Colombia gekozen vanwege de goede dossiervorming, het wat temperamentvollere karakter, en omdat dat een van de weinige landen toen was waar je meerdere kinderen tegelijk kon adopteren. Iedereen is anders en het is dus heel belangrijk dat je een keuze maakt die bij je past en waar je je goed bij voelt!
Voor de kinderen hadden ze een fotoboek gemaakt met foto’s van hun huis, de kamers, de knuffels en zichzelf. Zodat de kinderen in Colombia al konden zien waar ze terecht gingen komen. Verder hadden ze voor elk kind een rugzakje met klein speelgoed erin. Maar zodanig gekozen dat ze er wel hulp bij nodig hadden. Op die manier kwam het contact heel natuurlijk tot stand. Ballonnen, bellenblaas enz. Op het moment dat ze zeker waren dat hun kinderen uit Colombia zouden komen hebben ze een cursus Spaans gevolgd. Ze spraken nog wel niet veel Spaans op het moment van vertrek, maar toch wel genoeg om zich redelijk te kunnen redden. En voor de zekerheid hadden ze woordenboeken meegenomen. Als de oudste iets duidelijk wilde maken, maar zij het niet snapten, kon hij het woordenboek gebruiken. Ook zijn ze vaak naar de directrice van het adoptiehotel gegaan om dingen duidelijk te krijgen. En zo lukte het altijd om te communiceren.
Nadat ze thuis waren gekomen, hebben ze heel bewust twee weken rust genomen. Twee weken om te wennen aan elkaar en om de kinderen te laten wennen aan de gehele nieuwe situatie. En daar hebben ze absoluut geen spijt van gehad. De kinderen hadden die tijd ook echt nodig. Na die twee weken zijn ze het heel rustig gaan opbouwen. De familie kon via hun website alles volgen en op die manier werden ze er dus toch bij betrokken.
Ik hoor heel vaak dat familieleden en vrienden geen begrip op kunnen brengen voor de keuze van de adoptieouders om in het begin te wachten met bezoek. Ik hoop door daar nu al over te schrijven op mijn weblog en erover te praten als het toevallig ter sprake komt dat te voorkomen. Want die periode van rust heeft een adoptiekindje echt nodig. Adoptiekinderen moeten zich nu eenmaal eerst aan hun nieuwe ouders kunnen hechten en daar is tijd voor nodig! Heel veel tijd!!
Volgende week gaan we het hebben over die o zo belangrijke hechting.
Ik kijk er al helemaal naar uit!!
groetjes Simone
